Sąd Najwyższy ustanawia nowe kryteria dotyczące symulacji umownej 

Pierwsza Izba Najwyższego Sądu Sprawiedliwości (SCJ) zmieniła swoje stanowisko w kwestii symulacji umownej, stwierdzając, że gdy jedna ze stron umowy powołuje się na to, że jest to umowa niepewna, głównym dowodem na istnienie tego rodzaju sporu jest kontrpismo. 

Wyrok SCJ-PS-23-1546 z dnia W orzeczeniu tej izby z dnia 28 lipca wyjaśniono, że co do zasady dowód ten należy przedstawić na piśmie, a nie w drodze zeznań świadków. 

Zgodnie z orzeczniczym kryterium, od którego odstąpiła Izba Cywilna i Handlowa Sądu Najwyższego (SCJ), w odniesieniu do dowodu symulacji orzecznictwo złagodziło rygor art. 1341 Kodeksu cywilnego (dotyczącego dowodów z zeznań), umożliwiając zarówno stronom, jak i osobom trzecim wykazanie jej istnienia za pomocą różnych środków. 

“W tym kontekście w doktrynie przyjmuje się, że umowa pozorna lub umowa symulowana musi zostać zawarta zgodnie ze zwykłymi zasadami dowodowymi dotyczącymi czynności prawnych, co oznacza, że jeżeli umowa pozorna została sporządzona na piśmie, istnienie tajnego oświadczenia również musi zostać udowodnione za pomocą dowodu pisemnego, ponieważ chodzi o udowodnienie czegoś wykraczającego poza treść pisma lub sprzecznego z tym, co w nim zostało ustalone” – precyzuje wyrok. 

Izba Cywilna Sądu Najwyższego uznała, że sąd dopuścił się błędnego zastosowania prawa, opierając swoją decyzję na zeznaniach świadków, nie przestrzegając zasad ścisłej oceny dowodów określonych w art. 1341 Kodeksu cywilnego ani nie uzasadniając należycie, że chodzi o wyjątek dopuszczony przez prawo, a także orzekając o nieważności umowy będącej przedmiotem pozwu, nie uznając w sentencji skuteczności prawnej umowy pożyczki, która jej zdaniem odpowiadała rzeczywistej woli stron. 

W oparciu o przedstawioną argumentację Pierwsza Izba Sądu Najwyższego, orzekająca w trybie kasacyjnym, utrzymała w mocy uchylenie zaskarżonego wyroku, czyli wyroku cywilnego nr 627-2022-SSEN-0061 wydanego przez Sąd Apelacyjny Okręgu Sądowego Puerto Plata, ograniczając skutki przekazania sprawy do wskazanego zakresu, tak aby można było przystąpić do ponownego rozpatrzenia odpowiedzi na pozew. .  

Aby zapoznać się z pełną treścią wyroku wydanego przez sędziów Pilar Jiménez Ortiz (przewodnicząca), Justiniano Montero Montero, Samuela Ariasa Arzeno i Napoleóna Estéveza Lavandiera, prosimy kliknąć poniższy link:

Pierwsza Izba Najwyższego Sądu Sprawiedliwości (SCJ) zmieniła swoje stanowisko w kwestii symulacji umownej, stwierdzając, że gdy jedna ze stron umowy powołuje się na to, że jest to umowa niepewna, głównym dowodem na istnienie tego rodzaju sporu jest kontrpismo. 

Wyrok nr SCJ-PS-23-1546 z dnia W orzeczeniu z dnia 28 lipca 2023 r. wspomniana izba wyjaśnia, że co do zasady dowód ten należy przedstawić w formie pisemnej, a nie poprzez zeznania świadków. 

Zgodnie z porzuconym przez Wydział Cywilny i Handlowy Sądu Najwyższego (SCJ) kryterium orzeczniczym uznawano, że w odniesieniu do dowodu symulacji, orzecznictwo złagodziło rygorystyczne wymagania art. 1341 Kodeksu cywilnego (dotyczącego dowodów z zeznań), umożliwiając zarówno stronom, jak i osobom trzecim wykazanie jej istnienia za pomocą różnych środków. 

“W tym kontekście w doktrynie przyjmuje się, że umowa pozorna lub pozorowana musi zostać zawarta zgodnie ze zwykłymi zasadami dowodzenia w sprawach dotyczących czynności prawnych, co oznacza, że jeśli umowa pozorna została sporządzona na piśmie, istnienie tajnego oświadczenia również musi zostać wykazane za pomocą dowodu pisemnego, ponieważ chodzi o udowodnienie czegoś wykraczającego poza treść dokumentu lub sprzecznego z tym, co w nim zostało ustalone” – precyzuje wyrok. 

Izba Cywilna Sądu Najwyższego uznała, że sąd dopuścił się błędnego zastosowania prawa, opierając swoją decyzję na zeznaniach świadków, nie przestrzegając zasad ścisłej oceny dowodów określonych w art. 1341 Kodeksu cywilnego ani nie uzasadniając należycie, że chodzi o wyjątek dopuszczony przez prawo, a także orzekając o nieważności umowy będącej przedmiotem pozwu, nie uznając w sentencji skuteczności prawnej umowy pożyczki, która jej zdaniem odpowiadała rzeczywistej woli stron. 

W oparciu o przedstawioną argumentację Pierwsza Izba Sądu Najwyższego, orzekając jako sąd kasacyjny, utrzymała w mocy uchylenie zaskarżonego wyroku, czyli wyroku cywilnego nr 627-2022-SSEN-0061 wydanego przez Sąd Apelacyjny Okręgu Sądowego Puerto Plata, ograniczając skutki przekazania sprawy do wskazanego zakresu, tak aby można było przystąpić do ponownego rozpatrzenia odpowiedzi na pozew.  

Aby zapoznać się z pełną treścią wyroku wydanego przez sędziów Pilar Jiménez Ortiz (przewodnicząca), Justiniano Montero Montero, Samuela Ariasa Arzeno i Napoleóna Estéveza Lavandiera, prosimy kliknąć poniższy link: https://poderjudicial.gob.do/wp-content/uploads/2023/11/SCJ-PS-23-1546.pdf 

Źródło

Zostaw komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *